Όταν τα μέρη ξεκινούν τις διαπραγματεύσεις, ευρισκόμενα προ του σταδίου της σύναψης της κύριας σύμβασης, υποχρεούνται να τηρούν μια καλόπιστη και σύμφωνη με τα συναλλακτικά ήθη συμπεριφορά. Αν κάποιο από τα δύο μέρη παραβεί την υποχρέωση αυτή υποχρεούται να αποκαταστήσει τη ζημία την οποία προκάλεσε στο άλλο μέρος.

Η ευθύνη από διαπραγματεύσεις ρυθμίζεται στα άρθρα 197-198 ΑΚ και οι προϋποθέσεις είναι:1) η ύπαρξη σταδίου διαπραγματεύσεων 2) η αντισυναλλακτική συμπεριφορά του ζημιώσαντος 3) η υπαιτιότητά του 4) η επέλευση ζημίας και 5) η ύπαρξη αιτιώδους συνάφειας ανάμεσα στον νόμιμο λόγο ευθύνης, δηλαδή στην υπαίτια αντισυναλλακτική συμπεριφορά και στη ζημία[1].

Το μέρος που ζημιώθηκε έχε δικαίωμα να ζητήσει ό,τι θα είχε αν δεν ελάμβανε χώρα η αντισυναλλακτική συμπεριφορά του ζημιώσαντος. Η αποζημίωση καταλαμβάνει τόσο τη θετική ζημία (μετακινήσεις, έξοδα δικηγόρου) όσο και το διαφυγόν κέρδος (λόγω αποποίησης πρότασης για κατάρτιση άλλης σύμβασης).

[1] Γεωργιάδης,Γενικές Αρχές, §34 αρ. 4 επ.